Αφαιρούμε μόνιμα την υγρασία από την τοιχοποιία. Με εγγύηση.

Η ανερχόμενη υγρασία είναι νερό από το υπέδαφος που ανέρχεται μέσω των τριχοειδών της πορώδους τοιχοποιίας προς τα πάνω — παρόμοια με το νερό σε ένα σφουγγάρι. Δημιουργείται όταν στη βάση του τοίχου λείπει, είναι κατεστραμμένη ή εξαντλημένη η οριζόντια στεγανοποίηση· τυπικό πρόβλημα παλαιότερων κτιρίων που κατασκευάστηκαν πριν την καθιέρωση των σύγχρονων προτύπων. Σε συνηθισμένη τούβλινη τοιχοποιία ανέρχεται κατά κανόνα 50–150 cm, σε λίθινη ή μικτή τοιχοποιία και πάνω από 2 m, ανάλογα με το πορώδες του υλικού και το ύψος της τριχοειδούς ανύψωσης.

Αναγνωρίζεται από τρία τυπικά σημάδια: μια οριζόντια «ακμή» υγρασίας παράλληλη με το δάπεδο, λευκά εξανθήματα αλάτων στην επιφάνεια (νιτρικά, χλωριούχα, θειικά διαλυμένα στο έδαφος) και εποχιακή διακύμανση — έντονη τον χειμώνα, όταν το νερό δεν εξατμίζεται, λιγότερο ορατή το καλοκαίρι. Τα άλατα κρυσταλλώνονται κατά την εξάτμιση και σταδιακά διαβρώνουν το επίχρισμα από μέσα, οπότε η απλή επαναβαφή κρύβει το πρόβλημα αλλά δεν το σταματά.

Η υγρασία συμπύκνωσης δημιουργείται μέσα στο δωμάτιο, όχι στην τοιχοποιία. Ο θερμός αέρας συγκρατεί ορισμένη ποσότητα υδρατμών· όταν συναντήσει επιφάνεια με θερμοκρασία κάτω από το σημείο δρόσου (τυπικά ψυχρή γωνία, παραστάδα παραθύρου, θερμογέφυρα), ο ατμός υγροποιείται πάνω της σε νερό. Οι καθοριστικοί παράγοντες είναι τρεις: η παραγωγή ατμού στο εσωτερικό (ντους, μαγείρεμα, στέγνωμα ρούχων, αναπνοή των ενοίκων), ο ανεπαρκής αερισμός και οι ψυχρές επιφάνειες που προκαλούνται από κακή θερμομόνωση ή αθέρμαντο χώρο.

Χαρακτηριστικές εκδηλώσεις: μούχλα στις γωνίες και γύρω από τα παράθυρα, σταγονίδια στα τζάμια, υγρά σημεία στους εξωτερικούς τοίχους τον χειμώνα, υγρασία του αέρα μόνιμα πάνω από 65 %. Το νερό εδώ δεν προέρχεται από το έδαφος ούτε από την πρόσοψη — δημιουργείται απευθείας μέσα στο σπίτι, οπότε η λύση βρίσκεται στον καλύτερο αερισμό, στη μείωση της παραγωγής ατμού και στην αύξηση της θερμοκρασίας των επιφανειών (μόνωση, θέρμανση).

Η υγρασία υπό πίεση είναι νερό που δρα στην τοιχοποιία υπό υδροστατική πίεση — τυπικά σε υπόγεια και κελάρια κάτω από τη στάθμη του εδάφους, όπου οι τοίχοι χωρίζουν το εσωτερικό από το υγρό έδαφος ή φτάνουν κάτω από τη στάθμη των υπόγειων υδάτων. Το νερό στο έδαφος πιέζει τους τοίχους και το δάπεδο του υπογείου και διεισδύει από τις παραμικρές ρωγμές, τους αρμούς εργασίας και την ίδια τη δομή του σκυροδέματος ή της τοιχοποιίας, εφόσον δεν είναι μονωμένα έναντι νερού υπό πίεση.

Εκδηλώσεις: τοπικοί υγροί λεκέδες ανεξάρτητα από το ύψος (σε αντίθεση με το οριζόντιο όριο της ανερχόμενης υγρασίας), σταγόνες ή ρυάκια νερού στους τοίχους, νερό στις γωνίες μετά από έντονες βροχές ή την άνοιξη κατά το λιώσιμο. Ο όρος δομική υγρασία χρησιμοποιείται με ευρύτερη έννοια για κάθε υγρασία που εισέρχεται στην κατασκευή λόγω κατασκευαστικής αστοχίας — απούσας αποστράγγισης, κατεστραμμένης εξωτερικής μόνωσης, μη αεριζόμενου υπογείου. Η λύση είναι ριζικά διαφορετική από αυτήν της ανερχόμενης υγρασίας: απαιτεί επέμβαση από την εξωτερική πλευρά (αποστράγγιση, στεγανοποίηση των τοίχων έναντι νερού υπό πίεση, αποκατάσταση των απορροών ομβρίων). Η ένεση από μόνη της στη βάση του τοίχου δεν σταματά το νερό υπό πίεση — αντιμετωπίζει μόνο την τριχοειδή ανύψωση.

Διαφέρουν στην πηγή του νερού και στην κατεύθυνση από την οποία εισέρχεται στην τοιχοποιία. Η ανερχόμενη ανέρχεται από κάτω μέσω των τριχοειδών της τοιχοποιίας από το έδαφος. Η υγρασία υπό πίεση έρχεται πλευρικά ή από κάτω υπό υδροστατική πίεση (τυπικά υπόγεια κάτω από τη στάθμη των υπόγειων υδάτων). Η διεισδύουσα περνά μέσα από τον εξωτερικό τοίχο — βροχή μέσω κατεστραμμένης πρόσοψης, σπασμένη υδρορροή, εισροή από τη στέγη. Η συμπύκνωση δημιουργείται μέσα στο δωμάτιο, όταν ο υγρός αέρας υγροποιείται σε ψυχρή επιφάνεια.

Καθεμία απαιτεί διαφορετική λύση: η ανερχόμενη — οριζόντιο φράγμα στη βάση του τοίχου (ένεση, υποτομή)· η υπό πίεση — εξωτερική στεγανοποίηση και αποστράγγιση· η διεισδύουσα — επισκευή της πρόσοψης, των υδρορροών, της στέγης· η συμπύκνωση — αερισμός, μόνωση, μείωση της παραγωγής ατμού. Το χειρότερο λάθος είναι να μπερδέψετε την αιτία και να αντιμετωπίσετε άλλον τύπο — το σύμπτωμα εξαφανίζεται για λίγους μήνες, το νερό επιστρέφει.

Τρία γρήγορα σημάδια: το όριο της υγρασίας (οριζόντιο = ανερχόμενη, τοπικό = διεισδύουσα), τα λευκά εξανθήματα (ισχυρή ένδειξη ανερχόμενης), η μούχλα στις γωνίες γύρω από τα παράθυρα (ισχυρή ένδειξη συμπύκνωσης). Σε περίπτωση αμφιβολίας κάντε το σύντομο κουίζ μας ή ζητήστε επιτόπια μέτρηση της υγρασίας.

Το αλάτι από το υπέδαφος ανέρχεται μαζί με το νερό και κρυσταλλώνεται στην επιφάνεια όταν το νερό εξατμιστεί. Τα εξανθήματα είναι διαγνωστικό σημάδι — αν τα βλέπετε, το νερό κινείται πραγματικά μέσα σε αυτόν τον τοίχο. Επιπλέον, το αλάτι καταστρέφει το επίχρισμα από μέσα· η απλή επαναβαφή κρύβει το πρόβλημα αλλά δεν το λύνει.

Η μούχλα αρχίζει να αναπτύσσεται όταν η υγρασία του επιχρίσματος ξεπεράσει το 70 %, μέσα σε 24–72 ώρες. Τα σπόρια που απελευθερώνονται στον αέρα είναι αλλεργιογόνα. Σε άτομα με άσθμα ή σε μικρά παιδιά τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ένας υγρός τοίχος δεν είναι ποτέ απλώς αισθητικό πρόβλημα.

Το στεγνό τούβλο έχει 5–10× καλύτερη θερμομονωτική ικανότητα από ένα εξίσου παχύ υγρό τούβλο. Το νερό στους πόρους μεταφέρει τη θερμότητα προς τα έξω. Κτίρια με εκτεταμένα υγρό υπόγειο τυπικά ξοδεύουν 20–30 % περισσότερα για θέρμανση από ίδια στεγνά κτίρια.

Τις επιφανειακές εκδηλώσεις (εξανθήματα, μούχλα) τις αντιμετωπίζει ο καθαρισμός και ένα αντιμουχλικό χρώμα. Την αιτία — το νερό στα τριχοειδή της τοιχοποιίας — κανένα χρώμα ή επίχρισμα δεν την αντιμετωπίζει. Αν δεν σταματήσετε την πηγή του νερού, η υγρασία επιστρέφει μέσα σε λίγους μήνες. Η μόνιμη λύση απαιτεί τεχνολογία (μακροπρόθεσμα αποτελεσματική είναι π.χ. η ένεση με τζελ WetBRICK®).

Βοηθά στη συμπύκνωση (υγρασία του αέρα). Στην ανερχόμενη υγρασία δεν βοηθά καθόλου — το νερό δεν έρχεται από τον αέρα, έρχεται από το έδαφος. Ο αερισμός μπορεί μόνο να επιδεινώσει την αίσθηση του κρύου, επειδή η στεγνή τοιχοποιία θα μόνωνε καλύτερα.