Wij verwijderen het vocht blijvend uit het metselwerk. Met garantie.

Opstijgend vocht is water uit de ondergrond dat via de capillairen van poreus metselwerk omhoog stijgt — vergelijkbaar met water in een spons. Het ontstaat wanneer de horizontale waterdichting aan de voet van de muur ontbreekt, beschadigd of versleten is; een typisch probleem bij oudere panden die vóór de invoering van moderne normen werden gebouwd. Bij gewoon bakstenen metselwerk stijgt het meestal 50–150 cm op, bij natuursteen of gemengd metselwerk zelfs meer dan 2 m, afhankelijk van de porositeit van het materiaal en de hoogte van de capillaire opstijging.

Het is herkenbaar aan drie typische kenmerken: een horizontale „vochtrand” parallel aan de vloer, witte zoutuitbloeiingen aan het oppervlak (nitraten, chloriden en sulfaten opgelost in de bodem) en een seizoensgebonden schommeling — uitgesproken in de winter, wanneer het water niet verdampt, en minder zichtbaar in de zomer. De zouten kristalliseren bij verdamping en breken de pleister geleidelijk van binnenuit af, waardoor louter overschilderen het probleem verbergt maar niet stopt.

Condensvocht ontstaat binnen in de ruimte, niet in het metselwerk. Warme lucht neemt een bepaalde hoeveelheid waterdamp op; wanneer deze een oppervlak raakt met een temperatuur onder het dauwpunt (typisch een koude hoek, een raamdag of een koudebrug), condenseert de damp tot water. De drie sleutelfactoren zijn: dampproductie binnenshuis (douchen, koken, was drogen, de adem van de bewoners), onvoldoende ventilatie en koude oppervlakken door zwakke warmte-isolatie of een onverwarmde kamer.

Kenmerkende verschijnselen: schimmel in de hoeken en rond ramen, druppels op het glas, natte plekken op de buitenmuren in de winter en een luchtvochtigheid die voortdurend boven 65 % ligt. Het water komt hier niet uit de grond of uit de gevel — het ontstaat rechtstreeks in het huis, waardoor de oplossing ligt in betere ventilatie, minder dampproductie en warmere oppervlakken (isolatie, verwarming).

Drukvocht is water dat onder hydrostatische druk op het metselwerk inwerkt — typisch in souterrains en kelders onder het maaiveld, waar de muren het interieur scheiden van vochtige grond of tot onder de grondwaterspiegel reiken. Het water in de bodem duwt tegen de muren en de vloer van het souterrain en dringt door de kleinste scheuren, werkvoegen en zelfs door de structuur van het beton of metselwerk zelf, als deze niet tegen drukwater zijn afgedicht.

Verschijnselen: plaatselijke natte vlekken ongeacht de hoogte (in tegenstelling tot de horizontale grens bij opstijgend vocht), druppels of straaltjes water langs de muren, water in de hoeken na hevige regen of in het voorjaar bij dooi. De term bouwvocht wordt in bredere zin gebruikt voor alle vocht dat door een constructief gebrek binnendringt — zoals ontbrekende drainage, een beschadigde buitenafdichting of een niet-geventileerd souterrain. De oplossing verschilt fundamenteel van die bij opstijgend vocht: ze vereist een ingreep van buitenaf (drainage, waterdichting van de muren tegen drukwater, herstel van de regenwaterafvoer). Een injectie aan de voet van de muur alleen stopt drukwater niet — die lost enkel de capillaire opstijging op.

Ze verschillen in de bron van het water en de richting waarlangs het het metselwerk binnenkomt. Opstijgend vocht stijgt van onderaf via de capillairen van het metselwerk vanuit de grond. Drukvocht komt zijdelings of van onderaf onder hydrostatische druk (typisch souterrains onder de grondwaterspiegel). Binnendringend vocht gaat door de buitenmuur — regen via een beschadigde gevel, een gebarsten regenpijp of insijpeling via het dak. Condensvocht ontstaat binnen in de ruimte wanneer vochtige lucht op een koud oppervlak condenseert.

Elk type vereist een andere oplossing: opstijgend — een horizontale barrière aan de voet van de muur (injectie, ondersnijden); druk — buitenwaterdichting en drainage; binnendringend — herstel van gevel, afvoeren en dak; condens — ventilatie, isolatie, minder dampproductie. De grootste fout is de oorzaak verwarren en het verkeerde type aanpakken — het symptoom verdwijnt voor enkele maanden, maar het water keert terug.

Drie snelle signalen: de vochtgrens (horizontaal = opstijgend, plaatselijk = binnendringend), witte uitbloeiingen (sterke aanwijzing voor opstijgend vocht) en schimmel in de hoeken rond ramen (sterke aanwijzing voor condensatie). Bij twijfel kunt u onze korte quiz doen of het vocht ter plaatse laten meten.

Zout uit de ondergrond stijgt mee met het water en kristalliseert aan het oppervlak wanneer het water verdampt. Uitbloeiingen zijn een diagnostisch signaal — als u ze ziet, beweegt er werkelijk water in die muur. Bovendien beschadigt het zout de pleister van binnenuit; louter overschilderen verbergt het probleem, maar lost het niet op.

Schimmel begint te groeien bij een pleistervochtigheid boven 70 % binnen 24–72 uur. De sporen die in de lucht vrijkomen, zijn allergenen. Bij mensen met astma of bij kleine kinderen kunnen de symptomen binnen enkele weken optreden. Een vochtige muur is nooit alleen een esthetisch probleem.

Een droge baksteen isoleert 5–10× beter dan een even dikke vochtige baksteen. Het water in de poriën voert de warmte naar buiten. Panden met een over het hele oppervlak vochtig souterrain verbruiken doorgaans 20–30 % meer energie voor verwarming dan dezelfde droge panden.

De oppervlakkige verschijnselen (uitbloeiingen, schimmel) pakt u aan met reiniging en antischimmelverf. De oorzaak — water in de capillairen van het metselwerk — lost geen enkele verf of pleister op. Als u de waterbron niet stopt, keert het vocht binnen enkele maanden terug. Een blijvende oplossing vereist technologie (op lange termijn werkt bijvoorbeeld een injectie met WetBRICK®-gel).

Het helpt bij condensatie (luchtvochtigheid). Bij opstijgend vocht helpt het helemaal niet — het water komt niet uit de lucht, maar uit de grond. Ventileren kan enkel het koudegevoel versterken, want droog metselwerk zou beter isoleren.