Wij verwijderen blijvend het vocht uit het metselwerk. Met garantie.

Optrekkend vocht is grondwater dat via de capillairen van poreus metselwerk omhoog trekt — net als water in een spons. Het ontstaat wanneer aan de voet van de muur een horizontale waterkering ontbreekt, beschadigd of uitgeput is; een typisch probleem van oudere gebouwen die zijn opgetrokken vóór de invoering van moderne normen. Bij gewoon baksteenmetselwerk stijgt het doorgaans 50–150 cm, bij natuursteen of gemengd metselwerk zelfs ruim 2 m, afhankelijk van de poreusheid van het materiaal en de hoogte van de capillaire opstijging.

U herkent het aan drie kenmerken: een horizontale „rand" van vocht evenwijdig aan de vloer, witte zoutuitbloeiingen op het oppervlak (nitraten, chloriden en sulfaten opgelost in de bodem) en een seizoensgebonden schommeling — sterk in de winter, wanneer het water niet verdampt, minder zichtbaar in de zomer. De zouten kristalliseren bij het verdampen en tasten de pleister van binnenuit aan, zodat louter overschilderen het probleem verbergt maar niet stopt.

Condensvocht ontstaat binnen in een vertrek, niet in het metselwerk. Warme lucht kan een bepaalde hoeveelheid waterdamp bevatten; wanneer die een oppervlak raakt met een temperatuur onder het dauwpunt (meestal een koude hoek, een raamdag of een koudebrug), condenseert de damp daarop tot water. De drie sleutelfactoren zijn: de productie van damp binnenshuis (douchen, koken, was drogen, de ademhaling van bewoners), onvoldoende ventilatie en koude oppervlakken door zwakke isolatie of een onverwarmd vertrek.

Kenmerkende verschijnselen: schimmel in hoeken en rond ramen, druppels op het glas, natte plekken op de buitenmuren in de winter en een luchtvochtigheid die continu boven 65 % ligt. Het water komt hier niet uit de grond of de gevel — het ontstaat rechtstreeks in het huis, zodat de oplossing ligt in betere ventilatie, minder dampproductie en warmere oppervlakken (isolatie, verwarming).

Drukvocht is water dat onder hydrostatische druk op het metselwerk inwerkt — typisch in souterrains en kelders onder het maaiveld, waar de muren het interieur scheiden van vochtige grond of tot onder de grondwaterstand reiken. Het water in de bodem drukt tegen de muren en de vloer van het souterrain en dringt door de kleinste scheuren, werkvoegen en zelfs de structuur van beton of metselwerk als die niet tegen drukwater is afgedicht.

Verschijnselen: plaatselijke natte plekken los van de hoogte (anders dan de horizontale grens bij optrekkend vocht), druppels of straaltjes water langs de muren, water in de hoeken na hevige regen of in het voorjaar bij dooi. De term bouwvocht wordt in bredere zin gebruikt voor alle vocht dat de constructie binnenkomt door een bouwkundig gebrek — een ontbrekende drainage, een beschadigde buitenafdichting, een ongeventileerd souterrain. De oplossing verschilt wezenlijk van die bij optrekkend vocht: ze vereist een ingreep van buitenaf (drainage, waterdichting van de muren tegen drukwater, herstel van de hemelwaterafvoer). Een injectie in de voet van de muur alleen stopt drukwater niet — die verhelpt uitsluitend het capillaire optrekken.

Ze verschillen in de bron van het water en de richting waaruit het het metselwerk binnenkomt. Optrekkend vocht stijgt van onderaf via de capillairen van het metselwerk uit de grond op. Drukvocht komt zijdelings of van onderaf onder hydrostatische druk (typisch souterrains onder de grondwaterstand). Doorslaand vocht dringt door de buitenmuur — regen door een beschadigde gevel, een gescheurde regenpijp, lekkage via het dak. Condensvocht ontstaat binnen in een vertrek wanneer vochtige lucht op een koud oppervlak condenseert.

Elk vereist een andere oplossing: optrekkend — een horizontale barrière in de voet van de muur (injectie, onderkappen); druk — waterdichting en drainage aan de buitenzijde; doorslaand — herstel van gevel, regenpijpen en dak; condens — ventilatie, isolatie, minder dampproductie. De ergste fout is de oorzaak verwarren en het verkeerde type aanpakken — het symptoom verdwijnt voor een paar maanden, het water keert terug.

Drie snelle signalen: de grens van het vocht (horizontaal = optrekkend, plaatselijk = doorslaand), witte uitbloeiingen (sterk voor optrekkend) en schimmel in de hoeken rond ramen (sterk voor condens). Twijfelt u, doe dan onze korte quiz of laat het vocht ter plaatse meten.

Zout uit de ondergrond stijgt met het water mee en kristalliseert op het oppervlak wanneer het water verdampt. De uitbloeiingen zijn een diagnostisch signaal — ziet u ze, dan beweegt er daadwerkelijk water in die muur. Bovendien tast het zout de pleister van binnenuit aan; louter overschilderen verbergt het probleem, maar lost het niet op.

Schimmel begint te groeien bij een vochtgehalte van de pleister boven 70 %, binnen 24–72 uur. De sporen die in de lucht komen zijn allergenen. Bij mensen met astma of bij jonge kinderen kunnen de klachten binnen enkele weken optreden. Een vochtige muur is nooit alleen een esthetisch probleem.

Droge baksteen isoleert 5–10× beter dan even dikke vochtige baksteen. Het water in de poriën voert de warmte naar buiten. Gebouwen met een over het hele oppervlak vochtig souterrain stoken doorgaans 20–30 % meer dan dezelfde droge gebouwen.

De oppervlakteverschijnselen (uitbloeiingen, schimmel) verhelpt u met reinigen en een anti-schimmelcoating. De oorzaak — water in de capillairen van het metselwerk — lost geen enkele coating of pleister op. Stopt u de waterbron niet, dan keert het vocht binnen enkele maanden terug. Een blijvende oplossing vereist technologie (langdurig doeltreffend is bijvoorbeeld een injectie met WetBRICK®-gel).

Het helpt bij condens (luchtvochtigheid). Bij optrekkend vocht helpt het helemaal niet — het water komt niet uit de lucht, maar uit de grond. Ventileren kan het koudegevoel zelfs versterken, omdat droog metselwerk beter zou isoleren.