Trwale usuniemy wilgoć z muru. Z gwarancją.

Wilgoć podciągająca to woda z podłoża, która wznosi się kapilarami porowatego muru ku górze — podobnie jak woda w gąbce. Powstaje, gdy u podstawy ściany brakuje poziomej hydroizolacji, jest ona uszkodzona lub wyczerpana; to typowy problem starszych budynków wzniesionych przed wprowadzeniem nowoczesnych norm. W standardowym murze ceglanym podnosi się zwykle 50–150 cm, w murze kamiennym lub mieszanym nawet ponad 2 m, w zależności od porowatości materiału i wysokości podciągania kapilarnego.

Rozpoznaje się ją po trzech typowych oznakach: poziomej „granicy” wilgoci równoległej do podłogi, białych wykwitach solnych na powierzchni (azotany, chlorki, siarczany rozpuszczone w gruncie) oraz sezonowych wahaniach — jest wyraźna zimą, gdy woda nie odparowuje, i mniej widoczna latem. Sole krystalizują podczas odparowywania i stopniowo rozsadzają tynk od wewnątrz, dlatego samo przemalowanie ukrywa problem, ale go nie zatrzymuje.

Wilgoć kondensacyjna powstaje wewnątrz pomieszczenia, a nie w murze. Ciepłe powietrze pochłania określoną ilość pary wodnej; gdy trafia na powierzchnię o temperaturze poniżej punktu rosy (zwykle chłodny narożnik, ościeże okna, mostek termiczny), para skrapla się na niej w wodę. Kluczowe czynniki są trzy: produkcja pary we wnętrzu (prysznic, gotowanie, suszenie prania, oddech mieszkańców), niewystarczająca wentylacja oraz chłodne powierzchnie spowodowane słabą izolacją cieplną lub nieogrzewanym pomieszczeniem.

Charakterystyczne objawy: pleśń w narożnikach i wokół okien, kropelki na szybach, mokre miejsca na ścianach zewnętrznych zimą, wilgotność powietrza stale powyżej 65 %. Woda nie pochodzi tu ani z gruntu, ani z elewacji — powstaje bezpośrednio w domu, dlatego rozwiązaniem jest lepsza wentylacja, ograniczenie produkcji pary i podniesienie temperatury powierzchni (ocieplenie, ogrzewanie).

Wilgoć naporowa to woda oddziałująca na mur pod ciśnieniem hydrostatycznym — typowo w suterenach i piwnicach poniżej poziomu terenu, gdzie ściany oddzielają wnętrze od wilgotnego gruntu lub sięgają poniżej poziomu wód gruntowych. Woda w gruncie napiera na ściany i podłogę suterenu i przenika przez najmniejsze pęknięcia, spoiny robocze oraz samą strukturę betonu lub muru, jeśli nie są zabezpieczone przed wodą pod ciśnieniem.

Objawy: miejscowe mokre plamy niezależnie od wysokości (w przeciwieństwie do poziomej granicy przy wilgoci podciągającej), krople lub strużki wody spływające po ścianach, woda w narożnikach po obfitych deszczach lub wiosną podczas roztopów. Pojęcie wilgoci budowlanej w szerszym znaczeniu odnosi się do wszelkiej wilgoci, która wnika w konstrukcję na skutek błędu konstrukcyjnego — braku drenażu, uszkodzonej izolacji zewnętrznej, niewentylowanej piwnicy. Rozwiązanie jest zasadniczo inne niż przy wilgoci podciągającej: wymaga interwencji od strony zewnętrznej (drenaż, hydroizolacja ścian przeciw wodzie pod ciśnieniem, naprawa odprowadzania wód opadowych). Sama iniekcja u podstawy ściany nie zatrzyma wody pod ciśnieniem — rozwiązuje jedynie podciąganie kapilarne.

Różnią się źródłem wody i kierunkiem, z którego wnika do muru. Podciągająca wznosi się od dołu kapilarami muru z gruntu. Naporowa napływa z boku lub od dołu pod ciśnieniem hydrostatycznym (typowo sutereny poniżej poziomu wód gruntowych). Przenikająca przechodzi przez ścianę zewnętrzną — deszcz przez uszkodzoną elewację, pęknięta rura spustowa, przeciek przez dach. Kondensacyjna powstaje wewnątrz pomieszczenia, gdy wilgotne powietrze skrapla się na zimnej powierzchni.

Każda wymaga innego rozwiązania: podciągająca — pozioma bariera u podstawy ściany (iniekcja, podcinanie); naporowa — zewnętrzna hydroizolacja i drenaż; przenikająca — naprawa elewacji, rynien, dachu; kondensacyjna — wentylacja, ocieplenie, ograniczenie produkcji pary. Najgorszym błędem jest pomylenie przyczyny i leczenie innego typu wilgoci — objaw znika na kilka miesięcy, ale woda wraca.

Trzy szybkie sygnały: granica wilgoci (pozioma = podciągająca, miejscowa = przenikająca), białe wykwity (silnie wskazują na podciągającą), pleśń w narożnikach wokół okien (silnie wskazuje na kondensację). W razie wątpliwości prosimy wykonać nasz krótki quiz lub zlecić pomiar wilgotności na miejscu.

Sól z podłoża wznosi się wraz z wodą i krystalizuje na powierzchni, gdy woda odparuje. Wykwity to sygnał diagnostyczny — jeśli są widoczne, woda rzeczywiście przemieszcza się w tej ścianie. Sól dodatkowo niszczy tynk od wewnątrz; samo przemalowanie ukrywa problem, ale go nie rozwiązuje.

Pleśń zaczyna rosnąć przy wilgotności tynku powyżej 70 % w ciągu 24–72 godzin. Zarodniki uwalniane do powietrza są alergenami. U osób z astmą lub u małych dzieci objawy mogą pojawić się w ciągu kilku tygodni. Wilgotna ściana nigdy nie jest wyłącznie problemem estetycznym.

Sucha cegła ma 5–10× lepszą zdolność termoizolacyjną niż wilgotna cegła o tej samej grubości. Woda w porach odprowadza ciepło na zewnątrz. Budynki z powierzchniowo zawilgoconą sutereną zwykle zużywają na ogrzewanie o 20–30 % więcej niż takie same budynki suche.

Objawy powierzchniowe (wykwity, pleśń) usunie czyszczenie i powłoka przeciwgrzybiczna. Przyczyny — wody w kapilarach muru — nie rozwiąże żadna powłoka ani tynk. Jeśli nie zatrzymają Państwo źródła wody, wilgoć wróci w ciągu kilku miesięcy. Trwałe rozwiązanie wymaga technologii (długotrwale skuteczna jest na przykład iniekcja żelem WetBRICK®).

Pomaga w przypadku kondensacji (wilgoci z powietrza). Przy wilgoci podciąganej kapilarnie nie pomaga wcale — woda nie pochodzi z powietrza, lecz z gruntu. Wietrzenie może jedynie nasilić odczucie chłodu, ponieważ suchy mur lepiej izoluje.